Ik heb er 1

Een tandarts..
En dat is niet altijd zo geweest.
Ja, vroeger als kind natuurlijk. De schooltandarts en de, zoals wij het noemden, de "echte".
Eigenlijk nooit een probleem behalve dat ene vervelende akkefietje toen ik een jaar of 7 was..de schooltandarts was nog niet eens echt in beeld.
Maar die storm wel..Ik woonde destijds met mijn ouders in Delft op het Landmeterpad nr.18.
Gezellig portiek, leuke portiekvriendinnetjes en met slecht weer wisten wij ons daar prima te vermaken.
De poppen, poppenwagens, blokken, stoeltjes, kleden en dekens waren onze rekwisieten waarmee wij onze wereld vorm gaven en urenlang ons rollenspel speelden.
Tot die ene herfstdag. Het was vrij koud en het stormde, steeds harder.
We hadden de waarschuwing van onze moeders in de oren geknoopt/ "denk eraan, je gaat NIET naar buiten!".
Dat ging heel lang heel goed tot 1 van mijn buurmeisjes begon met uitdagen. Wie durft er naar buiten? wie durft...?
Ik was nooit een echte held, eerder een beetje onzeker en dit was mijn kans om te bewijzen hoe stoer ik was. Dus ik flapte eruit..Ik durf wel hoor. De andere meisjes keken mij verschrikt en verbaasd aan..ZIJ?! Durft zij dat echt. Nee natuurlijk niet, maar ik moest nu wel. Na even aarzelen trok ik de portiekdeur open en.....de rest is verleden tijd en een zwarte vlek in mijn geheugen.
Ik ben in die storm, windkracht 12. tegen een betonnen paaltje aangelopen/gevlogen en bewusteloos verderop terecht gekomen. In die jaren was onze flat ook de rand van Delft..dus een boer met kruiwagen, destijds een heel normaal iets, die zich blijkbaar ook buiten waagde, heeft mij gevonden, in de kruiwagen gehesen en blijkbaar uitgevogeld waar dit vogeltje thuis hoorde.
Hersenschudding, (definitieve) tand met wortel en al foetsie, bont en blauw oog en de schrik van mijn leven.
Samen met ma naar de tandarts de volgende dag. De beste man stelde voor om eerst de tand te gaan zoeken....
Nou die zal ooit ergens zijn opgegraven toen de rest van Delft werd opgebouwd en nu ergens een korreltje in een muur of fundering zijn.
Die tand is vervangen door een voor die tijd revolutionair hekwerk wat bestond uit een neptandje, een kunststofplaatje met haakjes en een beugel voor mijn bovengebitje en een schroef in het plaatje die elk halfjaar werd bijgedraaid want mijn eethoekje was immers nog volop in de groei.
Dat ging allemaal vrij geruisloos, je weet op den duur niet beter en het stond best wel stoer zo een balkonhekkie in mijn bekkie.
Ik was 15 en moest naar de echte tandarts, verdorie..er moest worden geboord. Verdoving werd toegediend maar ik voelde alles nog?? Ma zei het nog..Mijn dochter voelt nog steeds de kies en de rest. Onzin vond de tandarts en hij begon zijn sloop en vul werk. Ik ging door de grond en weer terug.
Na de behandeling stond 1 ding vast. Hier kwam ik NOOIT meer.
3 dagen met een gezwollen beurs en zeer bekkie op de bank rondgehangen.
Mijn latere en omdat het echt moest avonturen bij de tandarts komen ongetwijfeld nog wel eens als blog terug.
Voor nu keer ik even terug naar het heden want ik ben heel moedig geweest en reuze trots op mezelf!
In mijn 61ste levensjaar ben ik alleen en zelfstandig het traject van een "klikgebit" ingestapt.
Het klikken zegt zoveel als de wijze van bevestigen en geen illegale broddel en roddel.
Fase 1 en fase 2 zijn ondergaan en doorstaan. Het toedienen van de verdoving is zonder twijfel het meest vervelende.
Ik ben trots om mezelf want het gaat nog steeds goed. Ondanks een lichte vorm van de bibbers telkens als ik plaats neem op die ene stoel.
De specialist, implantoloog, sloper..of hoe je het wilt noemen is een joviale vrolijke en positieve vent die elke patiënt verbaal nog door een wortelkanaalbehandeling of in mijn geval...de 4 fases van een implantaten ntraject door kletst.  Ik kan er niet tegenop. Gelukkig maar! Onder mijn toch redelijk versleten onder eethoekje bevinden zich nu 2 nepwortels die boven mijn onderkaak uit piepen met 2 glanzende (titaan geloof ik) kapjes. Mijn gloed nieuwe eethoekje, happertje of eetschuurdeurtjes (wie kent andere duidingen) worden nog opgemeten, opgebouwd, de tandjes mag ik weer zelf uitkiezen en de stand ook..er moet wel iets worden gecorrigeerd weet ik nu, En daarna mag ik weer een jaar of vijf stralend door het leven.