Schaduwkinderen

Het is maandagochtend 10.00 uur.
Anneke heeft al eerder laten weten helaas niet mee te kunnen in verband met de gezondheid van haar moeder. Tineke rijd op tijd de straat in. Ik pak mijn jas en de tas en loop naar buiten. Tineke rijd bijna weer weg??..ze was het spoor heel even bijster.
Het eerste stukje van onze reis gaat naar Bonnie in Maria Hoeve en vandaar is de bedoeling dat we rechtstreeks naar Utrecht rijden met als bestemming de jaarbeurshallen waar de Margriet Winterfair is neergestreken en waar vriendin Linda Jansma vandaag wordt geïnterviewd naar aanleiding van het alweer 9de boek van haar wat vanaf vandaag in de winkels ligt.
Voor mij het eerste bezoek aan de Margriet Winterfair. Ik ben reuze benieuwd.
Halverwege onze reis ontdekt Bonnie via o.a. Facebook dat Linda problemen heeft met het openbaar vervoer..de trein rijd niet...komt niet...komt helemaal niet?! Knap frustrerend als je om 12.00 uur een afspraak hebt voor een interview.
Nee dus....De trein rijd niet..en komt niet..op de 1 of andere manier voelen Bonnie en ik elkaar precies aan en vullen elkaars zin aan..met als resultaat dat ik al vrij snel de afslag naar Almere pak  i.p.v.. Utrecht en door rijd naar Weesp waar Linda lichtelijk moedeloos wacht op die ene  trein die niet meer gaat komen.
We tellen de kilometers en de minuten tot we Linda van het perron kunnen plukken en daarna de reis met elkaar vervolgen naar Utrecht.
 Linda vogelt intussen uit bij welke ingang zij zich bij aankomst moet melden en daarna is het voor ons even zoeken welke parkeergarage er nog plek heeft want het is machtig druk.
We schrijven inmiddels 12.30 uur!  Gelukkig werkt de organisatie (Margriet) mee en wordt het programma aangepast. Linda gaat eerst signeren en daarna volgt het interview. De reünie groep : Annette, Puck, Tineke, Jacqueline, Bonnie, ondergetekende, vriendin van Puck en een echtpaar uit België wat speciaal voor Linda is afgereisd, zoekt een terras op in Hal 3, de helft loopt alvast naar een bar met lekkers te eten en drinken en uiteindelijk strijkt het gezelschap neer voor een hapje een slokje en een praatje..oh en natuurlijk voor foto's!
13.45 uur we zoeken ons plekje in het Margriet huis en wachten tot het moment daar is.
Linda is inmiddels gewend geraakt aan interviews gezien het gemak waarmee zij haar verhaal vertelde, de vragen beantwoord met een gezonde dosis humor... en vooral de kleur van haar gezicht! Werd ze vroeger bij voorbaat al rood van spanning, zo relaxed blijft ze nu.
Het interview wordt afgesloten, er volgt applaus uit de behoorlijk volgestroomde ruimte, de bloemen worden in ontvangst genomen door Linda, bedankje hier en complimenten daar en een tevreden Margriet redactie (zo hoor ik)  Nog een extra half uurtje signeren dan? Ik maak tijdens de signeer sessie nog wat foto's en dan is het voor ons helaas tijd om afscheid te nemen van Linda en de groep. Wij zigzaggen nog 2 hallen door, genietend van de feestelijke en gezellige sfeer en gaan richting uitgang. Tineke en ik gaan nog even de discussie aan met een chocolade verkoper over de aanvullende inhoud..verkoper was niet blij, maar wij wel wijzer, We halen onze jassen,...oops Tineke was haar bewijsje kwijt maar gelukkig liep het goed af dankzij een coulante medewerker. We lopen door de druilerige regen terug naar de parkeergarage en rijden uiteindelijk zonder veel vertraging naar DenHaag en Delfgauw.
Eind goed al goed.
De MargrietWinterFair is wat mij betreft zeker een herhaling waard maar dan wel een hele dag!