Ik denk dat ik met 4 magnetrons tot nu toe een ernstig conflict heb gehad ,,4 is ook het totaal aan magnetrons die in mijn leven zijn gekomen.
Nooit valt er fatsoenlijk te praten met deze verhitte heer.
Hij probeert altijd de meest elementaire basis stappen (voor mij) onmogelijk te maken.
Zijn uitleg is bij voorbaat al killing voor mij.
Zo ook de laatste..een prachtig bakbeest in zilverkleur met diverse rekken, deksels en andere hulpstukken. Toen we hem adopteerden keken we elkaar tevreden aan en dachten...dit wordt
een succesnummer voor vele jaren.
Tot mijn magnetron dyslexie wederom de kop op stak.
De gebruiksaanwijzing verhuisde van plank naar plank en van kastje naar kastje tot...hij spoorloos verdween.
Daar zat ik dan met een zilverkleurig monster wat mij elke dag triomfantelijk aanstaart vanaf de koelkast (de enige plek die we nog hadden). Mijn wederhelft zit nergens mee, de mond van het monster zit voor hem op kijkhoogte dus het enige wat hij hoeft te doen is 3x piepen en het monster begint te snuiven en te briesen tot het weer tijd is om te piepen.
En ik? Ik ben al dolgelukkig met de 30 seconden knop. Verder roep ik van tijd tot tijd...wil jij even ontdooien, afgaren, voorbakken en/of afbakken? Waarop mijn wederhelft het monster weer laat briesen en snuiven.
Dus heb ik vandaag besloten nog 1 poging te wagen om een relatie op te starten met ons zilverkleurige monster.
De printer boven is mijn grote vriend vandaag, luisterde op afstand naar mijn instructies en die spuugt het 1 na het andere vel eruit waarop van alles terug te lezen is..Hoe werken de knopjes, waar is het goed voor. Wat kan ik allemaal doen...behalve de 30 secondeknop mishandelen...\
Ik kom er wel...de eerste vredesonderhandelingen tussen mij en het zilveren monster verlopen vreedzaam.
Oh..en de volgende koelkast komt op MIJN ooghoogte..eens zien wie dan het laatste woord..ehh de laatste blik zal werpen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten